Βύθισις είναι ο τίτλος της έκθεσης της Δέσποινας Καραντάνη αλλά και ο βασικός της άξονας. Στα έργα της η ζωγραφική αναδύεται σαν ανάμνηση νερού, όχι ως εικόνα αλλά ως αίσθηση. Οπτικά πεδία εκκινούν από μνήμες θάλασσας και αόρατες γραφές, άλλοτε σαν λιμνάζοντα νερά και άλλοτε σαν ορμητικά κύματα, χαράσσουν την επιφάνεια του καμβά αφήνοντας τα ανεξιχνίαστα ίχνη μιας δράσης που μοιάζει να έχει ήδη συμβεί και ταυτόχρονα να συνεχίζεται. Σαν μια επιφάνεια που δεν αποτυπώνει το γεγονός αλλά την ηχώ του.

 Το μπλε, σε πυκνές και διάχυτες εκδοχές του, συνομιλεί με γαλαζοπράσινες ποιότητες σχηματίζοντας αλλεπάλληλα ημιδιαφανή στρώματα. Εκεί γεννιέται μια διττή εμπειρία, η αίσθηση της κατάδυσης σε έναν αέναο υδάτινο κόσμο και ταυτόχρονα η υπόγεια μνήμη μιας πρωταρχικής στιγμής, μιας γέννησης. Όχι απαραίτητα ανθρώπινης, αλλά μιας ζωής, ενός μικροοργανισμού, μιας γης ή ακόμη και μιας σκέψης που μόλις αρχίζει να παίρνει μορφή. Σαν μια αρχή που δεν δηλώνεται αλλά υπονοείται.

Η ζωγραφική της δεν αναζητά την αναπαράσταση ενός θαλασσοτοπίου αλλά λειτουργεί ως ανταποκριτής συναισθήματος και εσωτερικής ενδοσκόπησης. Η χειρονομία της κινείται σε ένα εύρος που εκτείνεται από την έκρηξη έως τη νηνεμία, όπως τα νερά μιας ανεμοθύελλας που καταλαγιάζουν ή όπως το συνεχές ημιτόνιο της ζωής που πάλλεται ανάμεσα σε εντάσεις και σιωπές. Μια κίνηση που δεν σταθεροποιείται αλλά μετατοπίζεται. Μέσα από αυτή την προσέγγιση η Καραντάνη εμπλουτίζει τη ζωγραφική της με ποιότητες που αγγίζουν την αισθητηριακή οξύτητα των στοιχείων της φύσης και τη γλαφυρότητα του νερού. Υπονοείται μια ροή που αφορά το αιώνιο, την αναγέννηση και τη ζωτικότητα της ύπαρξης. Οι ορίζοντες παραμένουν αχνοί ή και ανύπαρκτοι ώστε το βλέμμα να μην αγκυρώνεται σε ένα τοπίο αλλά να παραδίδεται στο χρώμα και στην αίσθηση. Σαν μια έκταση χωρίς όρια, μια πνοή, ένας αέρας, μια νηνεμία ή κάτι που διαφεύγει.

 Η Βύθισις εδώ, δεν αφορά μόνο μια φαινομενική κατάδυση σε έναν υδάτινο κόσμο άγνωστο και ενδεχομένως επικίνδυνο αλλά και την είσοδο στην ίδια την ύπαρξη και την εσωτερικότητά της. Η ζωγραφική της εγκολπώνει αυτή τη βουτιά στον φιλοσοφικό στοχασμό και την μετατρέπει σε εμπειρία, μια νοητή κάθοδος-άνοδος χωρίς επιστροφή. Μέσα από στοχασμούς που αναδύονται από την ίδια την αίσθηση, το έργο αποκτά μια αφηρημένη μορφή που σφύζει από συναίσθημα, έκφραση και εσωτερικότητα. Μέσα στα βαθιά γαλάζια της, γινόμαστε κι εμείς στοχαστές, δυνητικά αιωρούμενοι ανάμεσα σε δύο καταστάσεις.

 Τελικά, βυθιζόμαστε ή βουτάμε

 

 

 

 

 

 

 

Vι thι s i s (Immersion) is the title of Despi Karantani’s exhibition and at the same time its central axis. In her works painting emerges as a memory of water, not as an image but as a sensation. Visual fields originate from memories of the sea and invisible inscriptions, at times like still waters and at times like rushing waves, carve the surface of the canvas leaving behind the untraceable marks of an action that seems to have already occurred and yet continues. Like a surface that does not hold the event itself but its echo. Blue, in its dense and diffused variations, converses with blue green tonalities, forming successive translucent layers. Within them a dual experience unfolds, the sense of immersion in an endless aquatic world and at the same time the latent memory of a primordial moment, a birth. Not necessarily human, but of a life, a microorganism, a land or even a thought just beginning to take shape. Like an origin that is never declared but quietly implied.

 Her painting does not seek the representation of a seascape but operates as a vessel of emotion and inner introspection. The gesture moves across a spectrum from eruption to stillness, like waters of a storm that gradually settle or like the continuous oscillation of life pulsing between tension and silence. A movement that never stabilizes but constantly shifts. Through this approach Karantani enriches her painting with qualities that touch the sensory sharpness of natural elements and the vividness of water. A flow is suggested, one that speaks of the eternal, of regeneration and of the vitality of existence. Horizons remain faint or absent so that the gaze is not anchored to a landscape but surrendered to color and sensation. Like an expanse without limits, a breath, a current, a stillness, or something that escapes.

 Vι thι s i s here does not refer only to an apparent immersion into an unknown and potentially dangerous aquatic world but also to an entry into existence itself and its inner depths. Her painting embraces this descent into philosophical reflection and transforms it into experience, an imagined descent and ascent without return. Through reflections that emerge from sensation itself, the work acquires an abstract form that pulses with emotion, expression and interiority. Within her deep blues, we too become thinkers, suspended between two states.

In the end, are we sinking or diving?

 

 Niovi Kritikou 17/4/2026